همیشه دوست داشتم در مقابل حرف هایت سکوت کنم ، سکوتی که سرشار از حرف های ناگفته ی بی پایان باشد ولی امروز وقتی که قلم بدست گرفته ام دیدم حرف های آنچنان زیادی هم برای گفتن به تو ندارم ، اگر سکوت می کردم شاید سکوتم حکایت از پسته های لالی می شد که از آجیل سفره ی عید باقی مانده بود و همیشه دنداساز می گفت که پسته ی لال دندانشکن است ، ولی چون می دانم خدا دلی کوچک به اندازه ی دل یک گنجشک بهاری که هر لحظه ی صدایش را به گوش مردمان می رساند به تو داده است و خوب می دانم که قلب تو آنقدر بی طاقت است که صبری ندارد ، به خاطر همین این نامه را برای تو می نویسم ....

امروز باران می آید ، بارانی که آرام آرام خود را به پشت شیشه می رساند و من را باخبر از عشق بی انتهای خدا می کند و من در اتاقک کوچک خود زیر سایه ی درخت انگوری که بال هایش اتاقم را سایه انداخته این نامه را برای تو می نویسم ، نمی دانم چرا بی اینکه عاشق باشم ، عشق در وجودم زبانه می کشد و مرا انگار خیلی به تو نزدیک کرده است ولی با این حال خودم خوب می دانم که من از تو دورم ، خیلی دور ، شاید این نامه راه من را به تو نزدیک تر کند ، خیلی دوست داشتم به تو بگویم که من قبل از اینکه عاشق تو باشم بی بهانه تو را دوست دارم و دوست داشتن را در بی بهانه بودن تعبیر می کنم و بهتر از همه این را می دانم دوست داشتنی که معنا داشته باشد یا احترام است یا ریا ....

اکنون که نامه ام را می نویسم می دانم تو کجایی ، شاید در بزرگترین و زیباترین محله های پارک وی یا تجریش در کنار جمع کثیری از عکاسان مشغول به گرفتن عکس های هنری هستی و شاید هم عروسی را به باغ های بزرگ الهیه و فرشته برده ای و در زیر ناودان های قدیمی و زیبای فرشته که همیشه بزرگی و عظمت آنها برایم سئوال بوده عکس می گیری ، حتما وقتی چشمت به زیبایی و طراحی جالب عکست می افتد ، چشم هایت چنان برقی می زند که دیگران را انقدر وادار به هیاهو می کند که برای تو با صدای بلند کف می زنند و تشویقت می کنند ، از تو می خواهم در کنار این همه شور و هیاهو اگر فرصتی هر چند اندک پیدا کردی در گوشه ای بنشینی و نامه ام را بخوانی ....

من نمی دانم تو هنر را در چه تعبیر می کنی یا هنر چه روحی را به تو منتقل می کند ، اگر هنر دست هایت را می لرزاند و تپش قلبت را دوچندان می کند نامه ام را بخوان و اگر در غیر این صورت است صادقانه بگویم من و تو بازهم از هم دوریم خیلی دور شاید حکایت ما حکایت عاشقی دو کوهی باشد که همیشه آرزوی رسیدن به یکدیگر را داشتند ولی با هزاران سال عمر هم که خدای مهربان به آنها داده بود هیچوقت به یکدیگر نرسیدند  و در عشق یکدیگر سوختند ، این واقعیت همیشه برایم سئوال بوده که چرا آدم ها که همه ی آنها روح و جسم خداوندی با وجودشان آمیخته شده بازهم انقدر از هم دورند که اقیانوس ها هم جای خالی عشق و دوست داشتن را در میان آنها پر نمی کند ....

اگر اکنون که نامه ام را می خوانی حس کردی که به روح و وجود من نزدیک هستی ادامه ی نامه ام را که مثل یک قطار به هم پیوسته و مثل آب یک رودخانه در وجودم جریان دارد بخوان و اگر حس کردی که حتی به اندازه ی کوچکی یک سر سوزن هم از من دوری ، باز هم صادقانه می گویم هیچوقت نخواهی دریافت که من چه می گویم ....

من به درستی نمی دانم که دانسته هایم بیشتر از ندانسته هایم هست یا دانسته هایم ، ولی آن چیزی که حقیقت دارد همیشه ندانسته ها هستند که انسان را وادار به جذب دانسته ها می کنند ، ولی تو را هر چقدر که دوست داشته باشم این را خوب می دانم که تو هنوز یک ندانسته برایم هستی ، شاید وجودت برخودار از روح هنری باشد ، شاید عکس های زیبایی که می گیری تو را به آسمان هاببرد و تو را در رنگین کمانی که از باران خنده هایت اوج گرفته غرق کند ، اگر اینگونه می گویم شاید فکر کنی خنده هایت در پیش چشمانم یک گناه فراموش نشدنی باشد ، اما اینگونه نیست من همیشه آرزوی خنده هایت را داشته ام ، همیشه آرزو داشته ام که تورا شاد کنم و در دنیایی که یک لحظه خندیدن بهای سنگینی دارد رایگان تو را بخندانم ، خوب بخند آنقدر که تمام وجودت سرشار از شادی بی انتها شود و منم در پیش لب های خندانت گریه می کنم و اشک شوق می ریزم و بلند فریاد می زنم که معشوقم می خندد ، خیلی وقت بود که دوست داشتم به تو بگویم که هنر وجودش بعد از عشق در آغوش گرفتن دیگران و درک عمیق قلب های مردم خلاصه می شود ، اگر از من می خواهی در مقام یک کنیز یا شاید هم یک غلام به تو حرفی بزنم فقط یک جمله بیشتر به تو نمی گویم و آن اینست که هنرت را در شاد کردن دیگران به کار ببند و انتقام مردم را از دنیایی که شادی در آن مرده است بگیر ، در همان جایی که تو زندگی می کنی به غیر از خانه های اعیانی و افرادی که از پول و ثروت زیاد سردردهای بی وقفه می گیرند گداها و فقیران دوره گردی هم هستند که هر روز در پیاده روها ، اتوبوس ها یا شاید هم مترو دست فروشی می کنند و دل به آفتاب قلب مهربانی بسته اند که دست آنها را بگیرد و به آنها عشق هدیه دهد ، اگر روزی سوار اتومبیل چهارچرخت شدی و برای انجام کاری به محله های پایین شهر رفتی ، عکاسان و هنرمندان بهتری از خودت می بینی که با چشم هایی که از اشک و آه ، باران زده شده است از غم ، غریبی ، بی کسی و شاید هم تنهایی عکس می گیرند ، آنجا دیگر خبری از رفلکتورهای چند میلیونی و فلاش های چند نوره خبری نیست ، نور آنها شب سیاه و دوربین هایشان چشم هایی است که با میلیارد ها پول و ثروت هم نمی توان عشقی که در آنها جریان دارد را خرید ، نگاه کن ، با چشم هایت آنها را ببین و چشم هایت را در مقابل چشم های آنها بگذار و ببین که چقدر چشم هایت پر از موج خنده و شادی است و چشم های آنان رنگ غم را به خود گرفته است ، قطعا آنها بهتر از تو عکس می گیرند چون آنها همه چیز را می بینند و تو آنها را می بینی و این را بدان که همیشه کسی هست که از تو بهتر باشد ، مبادا که از حرف های من ناراحت شوی و در گوشه ای بنشینی و زانوی غم را بغل کنی ، من هیچ وقت کسی را که دوست دارم ، دوست ندارم غم اورا تحمل کنم و این را بدان تو یکی از بزرگترین دوست داشته های من هستی ، نمی دانم حرف های من چه چیزی را در قلبت جای می دهد ولی بدان که من هرگز دوست ندارم که تو در فقر زندگی کنی ، دوست ندارم تمام هستی و نیستی خود را به دیگران بدهی و خودت مثل یک درویش ، خانه ای گلی و کوچک برای خود بسازی و قالی سه رنگ پاره ای را زمینت کنی و آسمانت را سقف خانه ات قرار دهی ، اگر چنین چیزی فکر می کنی باید به تو بگویم که سخت در اشتباه هستی ، من فقط تنها چیزی که از تو می خواهم این است که برای یک بار هم که شده وسوسه ی نان را فراموش کنی و صدای آی آدم هایی را که ، از نیاز تو را صدا می زنند را بشنوی ، اگر چند ثانیه فقط این چنین باشی خوب می فهمی که چقدر دست نیاز بشری به سوی تو دراز است و تو از آنها در تمام طول عمر غافل بودی ، تازه می فهمی که قضا و قدر معنی هیچ دارد و معجزه چیزی مثل شوخی بیش نیست ، تازه می فهمی که چقدر در دنیای ما دل هایی هستند که از هول ظلم و ستم می لرزند و چقدر ذهن های آشفته و مضطربی در کنار ما هستند که اشک چشمانشان روی گونه خشک شده و نایی برای فریاد کشیدن از تنهایی ندارند ، در کنار این یک چیز یک چیز دیگر بیشتر از تو نمی خواهم و آن اینست که همانند ماه که دریا را به سمت خود می خواند با صدای عشق همه را به سمت خود بخوانی و از اعماق وجودت فریاد سر دهی که من با شما هستم ....

در مورد من هم همین را کم و بیش بدان که من قصه می نویسم ، شعری می گویم و شاید کمی پرحرف در نوشته هایم هستم ، نمی دانم شاید تو نباشی که من درباره ی آن داد سخن سر دادم ، اگر من اشتباه می کنم بر من ببخش و گناهم را کوچک بدان و ملامتم نکن زیرا رویاهای من کورسویی از یک واقعیت است که دوست دارم به کمک آن حقیقت را بازگو کنم ....

در پایان گل سرخی ندارم که به تو هدیه دهم به قول شاعر بزرگ عصر ما فریدون مشیری گل سرخ من دوست داشتن است که آن را به همه هدیه می دهم اگر دوست داشتی دامنی از این گل سرخ پر کن و به هر کسی که دوست داری هدیه بده و این را بدان که این دوست داشتن است که همیشه پایدار می ماند و عشق با تمام زیبایی هایش در مقابل دوست داشتن همانند یک نقطه در برابر یه کتاب دوهزار و پانصد و پنجاه صفحه ای است و این همیشه عشق است که در برابر دوست داشتن زانو می زند و سرخم می کند ....

در پایان نامه این اجازه را به تو می دهم که اگر از دست من ناراحتی و خون رگ هایت مثل آب جوشان به جوش آمده است می توانی در خیالاتت از من یک مرد خبیث و عوضی بسازی که همیشه به تو بد می کرد ، این اجازه را حتی به تو  می دهم چشم هایم را از حدقه در آوری و کورم کنی و زبانم را از جایی که می توانی از گلویم در بیاوری و آن را دور بیندازی ، دیگر دست هایم توان ندارد و قدرت نوشتن یک کلمه هم از من گرفته شده است و اشک چشمانم مثل آب روان نامه ام را به گونه ای خیس کرده که حروف ها به داخل هم رفته اند و چیزی از نامه ام باقی نیست با دست های لرزان به سختی سطر آخر نامه ام را می نویسم و دوباره بازهم فریاد می زنم دوستت دارم .......